Wikarzy

Sługa Boży bp Wilhelm Pluta

BISKUP WILHELM PLUTA kandydatem na ołtarze

W historii każdej społeczności dostrzec można pewne osoby, które nadawały jej kierunek, kształtowały jej oblicze, w istotnym stopniu decydowały o charakterze. O takich osobach powiada się powszechnie, iż - jako znaczące osobowości i indywidualności - stanowiły swojego rodzaju kamienie milowe prowadzące tę społeczność do określonego celu. Bowiem społeczność bez historii, bez żywej pamięci, wchodziłaby na drogę bez przyszłości.

Dla społeczności Rudy Śląskiej, a szczególnie dla dzielnicy KOCHŁOWICE takim przykładem jest Ks. Biskup Wilhelm Pluta.

Biskup Wilhelm Pluta urodził się w Kochłowicach na Górnym Śląsku dnia 9 stycznia 1910 roku. Rodzice Biskupa: ojciec Piotr Pluta, sztygar kopalni Wirek i matka Agnieszka z domu Szewczyk, swoją pobożnością, prawością serca i pracowitością formowali serca i umysły swoich dziewięcioro dzieci. Nic więc dziwnego, że w tak chrześcijańskiej duchowo uformowanej rodzinie młody Wilhelm mógł odpowiedzieć na budzące się w sercu wezwanie Chrystusa: "Pójdź za mną!". Osobowość ojca bardzo mocno oddziaływała na młodego Wilhelma. Zafascynowany swoim ojcem, Wilhelm pragnął ukończyć gimnazjum tylko w tym celu, aby dalsze studia podjąć na Akademii Górniczej. Natomiast od matki swojej Wilhelm nauczył się niezwykłej wrażliwości na biednych i potrzebujących. Zgodnie z wcześniejszymi planami Wilhelm zgłosił się na egzamin wstępny do Gimnazjum Klasycznego w Katowicach. Po ukończeniu klasycznego Gimnazjum w Katowicach (1929 roku) wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Śląskiej w Krakowie i jako alumn tegoż seminarium studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Początkowo młody alumn Wilhelm nie rzucał się w oczy. Pracowitość, systematyczność, sumienność, obowiązkowość podobnie jak w Gimnazjum, tak i teraz owocowały doskonałymi wynikami w nauce. Zachowany w aktach osobistych indeks ocen uzyskanych na Uniwersytecie Jagiellońskim ukazuje, że na 46 egzaminów z filozofii i teologii otrzymał 17 ocen celujących. Święceń kapłańskich udzielił mu po ukończeniu teologii biskup pomocniczy w Katowicach Teofil Bromboszcz w dniu 24 czerwca 1934 roku. Po święceniach kapłańskich otrzymał nominację na katechetę szkół średnich w Bielsku. Po wkroczeniu wojsk niemieckich do Bielska i zamknięciu gimnazjum ks. Wilhelm Pluta na podstawie otrzymanego od biskupa katowickiego dekretu z dnia 8 września 1939 roku został mianowany wikariuszem współpracownikiem parafii Świętej Trójcy w Kochłowicach - jego rodzinnej parafii. Następnie otrzymał dekret 9 września 1940 roku, na mocy którego został skierowany do pracy duszpasterskiej w parafii Świętego Antoniego w Chorzowie. Od 7 lipca 1942 roku pracował na stanowisku administratora w parafii Leszczyny (w latach 1942-1945). Jako duszpasterz odprawiał za poległych żołnierzy Msze św., odwiedzał rodziny i niósł dla tych rodzin słowo otuchy. W trosce o dobro duchowe i zbawienie swoich parafian wysyłał na ich adres broszurki z modlitwą i żalem doskonałym, który adresaci powinni wzbudzić przed zagrożeniem ich życia w czasie wojny. Gorliwy kapłan Wilhelm nie wiedział na co się naraża. Esesmani dokonali rewizji plebani i zarekwirowali papier i maszynę do pisania. Długie przesłuchania i śledztwo skończyło się surowym napomnieniem wraz z zagrożeniem aresztowania księdza Wilhelma w razie ponownego tego rodzaju działań. Po trzyletniej pracy duszpasterskiej został skierowany do parafii w Nowej Wsi-Wirku (1945-1946). Sytuacja i stan materialny, oraz moralny, jaki zastał w nowym środowisku był kolejnym wyzwaniem duszpasterskim. Źródłem zła moralnego i materialnego było wielkie bezrobocie i niewiadoma przyszłość. Jako administrator parafii rozpoczął swoją posługę kapłańską od rozpoznania środowiska. Odwiedzał najbardziej zagrożone rodziny i niósł im konkretną pomoc duchową i materialną. Mógł to czynić skutecznie dzięki pamiętającym o nim wiernym z poprzedniej parafii, którzy przywozili ze swoich gospodarstw konkretną pomoc materialną. Z dniem 19 października 1946 roku zostaje przeniesiony do parafii w Koszęcinie jako jej administrator. Dekretem Biskupa Katowickiego z dnia 6 października 1948 roku został skierowany na nową placówkę do parafii Świętego Mikołaja w Lublińcu (1948-1951). Z dniem 10 września 1951 roku otrzymuje nominację na administratora parafii Świętego Józefa w Katowicach-Załężu (1951-1956). Biskup katowicki Stanisław Adamski powierzył ks. Wilhelmowi nie tylko administrowanie i duszpasterstwo w parafii, ale także zamianował go rektorem Studium Pastoralnego dla Księży Neoprezbiterów. Celem tego studium, zalecanego przez papieża Piusa XII, było pogłębienie w młodych kapłanach formacji duchowej i ascetycznej oraz pastoralnej. Ksiądz Wilhelm Pluta znakomicie zorganizował to Studium, dobierając na profesorów wybitnych teologów, mistrzów życia wewnętrznego i pastoralistów. O jego bezinteresowności świadczy to, iż z tytułu pracy organizacyjnej i formacyjnej nie pobierał żadnego wynagrodzenia. W dniu 1 stycznia 1956 roku otrzymał nominację na proboszcza parafii Katowice-Załęże.

Był tytanem pracy, godził pracę duszpasterską z naukową publikując prace teologiczne i pastoralne. Otrzymał od biskupa dnia 30 grudnia 1957 roku zgodę na wyjazd do Fryburga szwajcarskiego w celu podjęcia dalszych studiów w Instytucie Duszpasterskim ks. prof. Hornsteina. Niestety starania o paszport nie przyniosły rezultatu. Jego oryginalny dorobek był jednak zauważany przez specjalistów z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Na Radzie Wydziału Teologicznego KUL przedyskutowano sprawę zaangażowania ks. dr Wilhelma Plutę jako wykładowcę - erygowanej w 1958 roku - Sekcji Pastoralnej. Kiedy miał podjąć zajęcia na KUL w roku akademickim 1958/59, wycofał się z nich ze względu na nominację biskupią Ordynariatu w Gorzowie Wielkopolskim, którą przyjął od papieża Piusa XII za pośrednictwem prymasa Polski - Stefana Kardynała Wyszyńskiego dnia 4 lipca 1958 roku. W tym dniu nominację na biskupa pomocniczego Archidiecezji Krakowskiej przyjął również docent KUL ks. dr hab. Karol Wojtyła. Po święceniach biskupich, które przyjął 7 września 1958 roku w katedrze gorzowskiej z rąk prymasa Polski Stefana Kardynała Wyszyńskiego, pragnął się w pełni włączyć w prace sensu stricto pastoralne. Bp Wilhelm wchodził na te tereny po dwóch bardzo trudnych okresach historycznych. Po okresie powojennych zniszczeń, zamętu i przesiedleń oraz po okresie "błędów i wypaczeń". Swoją troską duszpasterską musiał objąć wielki obszar. Ówczesne terytorium obejmowało ponad 44 tysiące km2. Praca na tak wielkim terytorium wymagała większego trudu, ale biskup Wilhelm szedł z odwagą wielkiego apostoła. Rozpoczęła się długa, bo prawie 28-letnia praca posługiwania biskupiego.

Całą posługę pasterską bp. Wilhelma można by streścić w jednym zdaniu: wielka troska pasterza o człowieka. Był zatroskanym pasterzem o człowieka. Na spotkaniach z Panem Bogiem szukał siły i mocy na swoje bardzo trudne dni biskupiego życia. Dlatego tak dużo spędzał czasu przed Tabernakulum, gdzie rzeczywistość Boża była dla niego bardziej realna niż to, co go otaczało. Kochał bardzo swoją rodzinę. Był głęboko związany przyjaźnią z kolegami i z kapłanami, z którymi współpracował w duszpasterstwie. Kochał swoich kapłanów, diecezję i diecezjan. Lubił dowcipy i chętnie je opowiadał. Bardzo go interesowały problemy współczesnego człowieka, przede wszystkim małżeństwa i rodziny. Ponieważ Pan Bóg był na pierwszym miejscu, wszystko było na swoim miejscu. Pełnił również odpowiedzialną funkcję przewodniczącego Episkopatu do spraw Duszpasterstwa Małżeństw i Rodzin (1966-1971). Pod jego kierownictwem sprawy formacji narzeczonych przygotowujących się do sakramentu małżeństwa w Polsce weszły w nową erę. W rodzinach "Bogiem silnych" widział żywy organizm Kościoła i dynamiczną siłę apostolstwa. Był rządcą Ordynariatu Gorzowskiego, a od dnia 28 czerwca 1972 roku (bulla papieska "Episcoporum Poloniae coetus") pełnoprawnym Biskupem diecezjalnym nowo erygowanej Diecezji Gorzowskiej. Obeznany ze współczesną teologią, był znawcą wybitnych zagadnień życia wewnętrznego. Uważany był za ojca kapłanów i przyjaciela alumnów. Dnia 22 stycznia 1986 roku zginął w wypadku samochodowym w miejscowości Przetocznica na trasie Skąpe - Sycewice.

Ojciec Święty Jan Paweł II, zawsze darzył Pasterza Gorzowskiego ogromnym szacunkiem za autentyzm jego życia chrześcijańskiego. Podczas liturgicznego spotkania z wiernymi w Gorzowie Wielkopolskim dnia 2 VI 1997 roku Ojciec Święty Jan Paweł II powiedział: "Pragnę z wdzięcznością wspomnieć śp. ks. biskupa Wilhelma Plutę. On budował niejako fundamenty Kościoła gorzowskiego w czasach bardzo trudnych dla naszego kraju. Długie lata zarządzał Kościołem gorzowskim najpierw jako administrator, a później jako jego biskup. On tu jest dzisiaj na pewno razem z nami. Biskupie Wilhelmie, dziękuję ci za to, co uczyniłeś dla Kościoła na tej ziemi. Za twój trud, odwagę i mądrość. Dziękuję ci za to, co uczyniłeś dla Kościoła w naszej Ojczyźnie". Po spotkaniu z wiernymi nawiedził w dniu 2 VI 1997 roku jego grób w katedrze gorzowskiej. Na płycie nagrobnej umieszczono słowa Biskupa Wilhelma Pluty z Listu pasterskiego o kształtowaniu sumienia (z dnia 25 III 1962 roku): "Człowiek w człowieku umiera, gdy go już dobro uczynione nie raduje ani zło nie boli".

W 15 rocznicę Jego Śmierci Metropolita przemyski, Arcybiskup Michalik, bezpośredni następca Sługi Bożego Biskupa Wilhelma Pluty w Gorzowie powiedział: "Kościół w Polsce miał w historii wielu wybitnych biskupów. Biskup Wilhelm Pluta należy do najwybitniejszych. Mogę spokojnie powiedzieć, że niewielu takich pasterzy miała w naszych czasach Europa. Jego programy duszpasterskie, jego analizy i przemyślenia wybiegają w przyszłość, promieniują intuicją wiary i długo jeszcze można będzie z nich się uczyć duszpasterstwa nowoczesnego i skutecznego. (...) Biskupie Wilhelmie, dziękujemy Ci i prosimy: módl się za nami, wstawiaj się codziennie za nami, abyśmy umieli kochać Boga całym sercem, całą myślą i całym umysłem, a bliźniego swego jak siebie samego".

Sługa Boży Biskup Wilhelm Pluta urodził się w Rudzie Śląskiej - w naszym miesicie. W kochłowickiej parafii kształtował swoją osobowość. W naszych parafiach: Trójcy Przenajświętszej w Kochłowicach i św. Andrzeja Boboli w nowej Wsi-Wirku pełnił posługę kapłańską. Zawsze chętnie wracał do swojego domu rodzinnego i swojej parafii. Swoim pochodzeniem rozsławił Górny Śląsk i rodzinne Kochłowice. Pełni wdzięczności za Jego dokonania i przykład wiary pragniemy podarować Mu "kawałek kochłowickiej ziemi" przed Jubileuszowym - 200-letnim kościołem Matki Bożej z Lourdes nazywając go "SKWEREM BISKUPA WILHELMA PLUTY"

 


Ks. Jerzy Lisczyk

Modlitwa o beatyfikację
Wszechmogący, wieczny Boże w Trójcy Jedyny,
dziękujemy Ci za wielki Twój dar dla Diecezji Gorzowskiej
w osobie Sługi Twojego Biskupa Wilhelma Pluty,
który przez sposób swego życia przypomniał wiernemu Ludowi
dobrego Pasterza ludzi - Jezusa Chrystusa
i zostawił nam wzór miłości do Bogarodzicy i Świętych Pańskich.
Dziękujemy Ci za jego ujmującą miłość do duchowieństwa i wiernych oraz ojcowskie nauki.

Prosimy Cię przez jego wstawiennictwo,
aby polskie rodziny wiernie naśladowały Rodzinę Nazaretańską
i były Bogiem silne, a Polska, którą tak umiłował,
była ziemią dobrych i licznych powołań kapłańskich i zakonnych.
Amen

Kapłani z Kochlowic

KAPŁANI POCHODZĄCY Z KOCHŁOWIC (Według roku prymicji)

 

1. ks. Karol Henryk Zagalski   (1796)

2. ks. Walenty Niewidok  (1817)

3. ks. Walenty Żydek SDB   (1908)

4. o.   Ludwik Kasperczyk OFM  (1911)

5. ks. Franciszek Wyciślik   (1911)

6. o.  Tomasz Fritz  C.SS.R  (1922)

7. ks. Jan Nowak  (1922)

8. ks. kan. dr Teodor Krząkała  (1930)

9. ks. dr Teodor Rak  (1930)

10. o.   Paweł Ryszka OFM  (1932)

11. ks. Franciszek Wypler SDB  (1933)

12. ks. Alojzy Nowak  (1933)

13. ks. Jan Klyczka (1934)

14. bp dr Wilhelm Pluta /biskup gorzowski/  (1934) –  (więcej...)

15. o.  Alfonzy Maria /Jan Kurzeja/ OCD  (1934)

16. o.  Bazyli Paweł Aleksa OFM Bern  (1935)

17. ks. Paweł Wyciślik  (1935)

18. ks. Ludwik Broda PSM  (1936)

19. ks. Emanuel Piwoń  (1936)

20. ks. Herbert Steier   (1938)

21. ks. Antoni Wypler SDB  (1938)

22. ks. Eryk Kurek  (1938)

23. ks. Edmund Kurzeja  (1939)

24. ks. Robert Szyma  (1939)

25. ks. Zygfryd Wołek  (1939)

26. ks. kan. Ewald Kasperczyk  (1939)

27. o.  Joachim /Szymon/ Aleksa SchP  (1939)

28. ks. Piotr Klyczka  (1943)

29. ks. Paweł Matysik SDB  (1944)

30. ks. prał. dr Stanisław Bista  (1953)

31. ks. Stanisław Czapik  (1953)

32. ks. kan. Antoni Kurpas  (1953)

33. ks. Stefan Mieszczanin  (1953) 

34. ks. Oswald Reimann  (1953) 

35. ks. Jan Ślązok  (1953)

36. ks. Alojzy Wyciślik  (1953)

37. ks. Tadeusz Fryc  (1954)

38. ks. prof. dr hab. Joachim Kądziela  (1954)

39. ks. Józef Żołdak  (1954)

40. ks. Józef Elias  (1956)

41. ks. Franciszek Kasperczyk  (1956)

42. ks. Stefan Kornas  (1956)

43. ks. Józef Musioł PSM  (1956)

44. ks. Zygmunt Perdyła  (1956)

45. ks. prał. Teodor Poloczek (1956)

46. ks. Waldemar Sitek  (1957)

47. ks. Zygfryd Aleksa  (1959)

48. ks. Stanisław Gibałka (1959)

49. ks. Józef Kołodziej SChr  (1959)

50. ks. dr Karol Wypler  (1959)

51. ks. Henryk Burczyk  (1960)

52. ks. dr Wilibald Wypler SJ  (1960)

53. ks. Gerard Kurpas  (1961)

54. ks. prał. Henryk Bolczyk  (1962)

55. ks. prał. Józef Matysik  (1963)

56. ks. Antoni Stych  (1963)

57. ks. Ryszard Mrowiec  (1968)

58. ks. Gerard Piecha  (1968)

59. ks. Wojciech Grzywocz  (1973)

60. ks. Eugeniusz Góra  (1976)

61. ks. Bronisław Matysek  (1976)

62. o.  Artur Noworzyn OFM  (1983)

63. ks. Henryk Krawczyk  (1985)

64. ks. Piotr Wilk  (1989)

65. ks. Jacek Kołodziej  (1992)

66. ks. Krzysztof Rzeźniczek  (1995)

67. ks. Damian Copek  (2000)

68. ks. Michał Matysik  (2001)

69. ks. Łukasz Jarek  (2004)

70. ks. Bogdan Kołodziej  (2007)

71. ks. Łukasz Grzywocz  (2012)

72. ks. Daniel Walusz  (2012)

  

Objaśnienia używanych skrótów nazw zgromadzeń zakonnych:

C. ŚŚ. R. – Redemptoryści  - Zgromadzenie Najśw. Zbawiciela – łac. nazwa Congregatio  Sanctissimi Redemptoris

OCD –  Zakon Karmelitów Bosych 

OFM –  Zakon Braci Mniejszych  /Franciszkanie/ łac. nazwa  Odro Fatrum Minorum 

OFM Bern. – Zakon Braci Mniejszych /Bernardyni/  łac. nazwa Ordo Sancti Benedicti

PSM – Pallotyni - Pobożne Towarzystwo Misyjne - łac. nazwa Pia Societas MissionumSchr – Towarzystwo Chrystusowe /T. Schr/  

SDB  - Salezjanie – Zgromadzenie księży świeckich założone przez św. Jana Bosko

SJ -  Jezuici - Towarzystwo Jezusowe – łac. nazwa Societas Jesu

SchP – Pijarzy – Zakon Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej - Szkół  Pobożnych – łac. nazwa  Paters  scholarum  piarum

 

Opracował:  Jan Kasperczyk 

Wikarzy

Wikarzy pracujący w Kochłowicach po II Wojnie Światowej

1 .Ks. Franciszek Brzoza 1946-1949
2. Ks. Stanisław Szarlej 1950-1954
3. Ks. Paweł Jochymek 1951-1956
4. Ks. Leopold Zielasko 1954
5. Ks. Józef Garus II 1954-1957
6. Ks. Franciszek Skutela 1956-1959
7. Ks. Władysław Wala 1956-1961
8. Ks. Józef Gruszka 1957-1959
9. Ks. Waldemar Sitek 1958
10. Ks. Jan Klemens 1958-1963
11. Ks. Władysław Student 1959-1963
12. Ks. Alojzy Wyrwalec 1961-1964
13. Ks. Eugeniusz Marcisz 1963-1965
14. Ks. Lucjan Wawrzyńczyk 1963-1967
15. Ks. Marian Wilk 1963-1965
16. Ks. Zenon Szczęsny 1964-1965
17. Ks. Wojciech Skrobol 1965-1967
18. Ks. Henryk Głuch 1965-1968
19. Ks. Seweryn Mazur 1965-1969
20. Ks. Rudolf Myszor 1967-1970
21. Ks. Achilles Niesporek 1967-1969
22. Ks. Gerard Piecha 1968-1971
23. Ks. Robert Ryszka 1969-1972
24. Ks. Wojciech Zygmunt 1970-1973
25. Ks. Stanisław Lewan 1971-1974
26. Ks. Alojzy Diskau 1972-1975
27. Ks. Stefan Wylężek 1973-1976
28. Ks. Jan Drzyzga 1974-1977
29. Ks. Jan Bracik 1975-1978
30. Ks. Michał Kaszowski 1976-1977
31. Ks. Jerzy Lisczyk 1976-1979
32. Ks. Andrzej Przywara 1977-1980
33. Ks. Henryk Stegman 1978-1981
34. Ks. Krystian Janko 1979-1982
35. Ks. Henryk Mokros 1980-1981
36. Ks. Alojzy Sobik 1981-1984
37. Ks. Jacek Wojciech 1981-1982
38. Ks. Marian Piskorz 1982-1985
39. Ks. Henryk Krzysteczko 1982-1986
40. Ks. Zenon Działach 1984-1987
41. Ks. Grzegorz Brzyszkowski 1985-1988
42. Ks. Eugeniusz Mura 1986-1989
43. Ks. Eugeniusz Zając 1987-1989
44. Ks. Marian Frelich 1988-1991
45. Ks. Jan Janiczek 1989-1994
46. Ks. Piotr Winkler 1989-1994
47. Ks. Adam Kępowicz 1991-1996
48. Ks. Grzegorz Wita 1994-1997
49. Ks. Wiesław Matusik 1994-1996
50. Ks. Andrzej Biskup 1996-1999
51. Ks. Zygmunt Błaszczok 1996-2000
52. Ks. Ireneusz Brach 1997-2000
53. Ks. Rafał Nakonieczny 1999-2001
54. Ks. Andrzej Kos 2000-2004
55. Ks. Stanisław Musioł 2000-2003
56. Ks. Krzysztof Hołyński 2001-2004
57. Ks. Franciszek Pawlas 2003-2006
58. Ks. Wojciech Mrochen 2004-2006
59. Ks. Arkadiusz Hornik 2004-luty 2007
60. Ks. Tomasz Labus 2006 -2008
61. Ks. Marek Wolnik 2006 -2008
62. Ks. Marek Rabenda luty 2007- maj 2007
63. Ks. Bogdan Kołodziej maj 2007-sierpień 2007
64. Ks. Wojciech Dytko 2007- 2010
65. Ks. Adam Jureczka 2008 - 2013
66. Ks. Tomasz Mandrysz 2008 - 2011
67. Ks. Andrzej Podoluk 2010 - 2012
68. Ks. Adam Zakrzewski 2011 - 2014
69. Ks. Paweł Pukowiec 2013 -
70. Ks. Adam Brachaczek 2014 - 2017
71. Ks. Dariusz Kamiński 2017 -

Chronologia parafii Trójcy Przenajświętszej w Kochłowicach



1590 – powstaje drewniana kaplica w obrębie Parafii Bielszowice

1648 – zostaje erygowana parafia Trójcy Przenajświętszej w Kochłowicach

1661 – w kochłowickim kościele założono księgi metrykalne rejestrujące chrzty, śluby, pogrzeby, które dziś stanowią najstarsze źródło tego rodzaju na terenie Rudy Śląskiej

1670 – wybudowano kościół konsekrowany przez sufragana krakowskiego biskupa Mikołaja Oborskiego

1806 – wybudowanie nowego kościoła murowanego w stylu późnego baroku na miejscu drewnianego kościółka, poświęcenie przez budowniczego ks. kanonika Jerzego Przybyłę

1821 – wyłączenie parafii kochłowickiej z archidiecezji krakowskiej

1858 – w parafii zostaje ustanowiony wikary

1893 – ks. Ludwik Tunkel zostaje proboszczem parafii

1899 – proboszcz uzyskuje patronat i zgodę na budowę kościoła

1900 – 18 kwietnia rozpoczyna się budowa nowego kościoła, łączącego w sobie style neoromański i neogotycki, a 15 lipca zostaje poświęcony kamień węgielny

1902 – 17 października konsekracja kościoła pod wezwaniem Trójcy Przenajświętszej dokonana przez ks. kardynała Jerzego Koppa

1907 – dzielnica Halemba odłącza się od parafii kochłowickiej

1921 – 28 czerwca parafię opuszcza ks. proboszcz Ludwik Tunkel, przeniesiony do parafii w Kórnicy

1922 – 26 stycznia przybywa do Kochłowic ks. Paweł Pitach z Kórnicy

1924 – po śmierci ks. Pawła Pitacha, parafię obejmuje ks. Franciszek Szulc

1931 – ks. biskup Stanisław Adamski tworzy Dekanat Kochłowicki; pierwszym dziekanem zostaje ks. Paweł Lex, a wicedziekanem ks. Franciszek Szulc

1937 – ks. proboszcz Franciszek Szulc zostaje dziekanem Dekanatu Kochłowice,
- powstaje lokalia św. Andrzeja Boboli w Wirku
- kościół zostaje pomalowany, a wieże pokryte miedzią

1939 – aresztowanie ks. Franciszka Szulca przez gestapo; parafią zarządzają ks. Edward Tobola i ks. Wilhelm Salbert

1945 – powrót ks. Franciszka Szulca byłego więźnia obozów koncentracyjnych Dachau, Mauthaussen i Guzen

1951 – ks. proboszcz Franciszek Szulc zostaje skazany na osiem miesięcy więzienia

1958 – 08 lipca ks. Wilhelm Pluta zostaje mianowany biskupem Gorzowskim
- 24 sierpnia umiera ks. Franciszek Szulc i zostaje pochowany przy kościele parafialnym
- 15 września parafię obejmuje ks. Alojzy Pyrsz notariusz Sądu Biskupiego

1965 – ołtarz w kościele parafialnym zostaje ustawiony frontem do ludu

1967 – 16 marca parafia przeżywa peregrynację Matki Bożej Częstochowskiej w pustych ramach,
- 25 grudnia pierwszy raz odprawiono w kochłowickiej parafii mszę koncelebrowaną

1972 – została powołana do istnienia Parafialna Rada Duszpasterska

1980 – strajki robotnicze w Polsce i na Śląsku; poświęcenie figur św. Barbary w kopalniach Nowy Wirek i Śląsk

1981 – 31 marca umiera ks. kanonik Alojzy Pyrsz, a 09 kwietnia nowym proboszczem zostaje mianowany ks. Joachim Krupa, proboszcz parafii św. Anny w Lędzinach

1983 – rozpoczęto budowę domu katechetycznego

1989 – 26 sierpnia ks. proboszcz Joachim Krupa zostaje przeniesiony do parafii Olszyna, a nowym proboszczem zostaje mianowany ks. Jerzy Lisczyk, diecezjalny wizytator katechetyczny

1990 – 11 września ks. biskup Damian Zimoń przywrócił do kultu Bożego kościół NPM z Lourdes po ponad 10 latach remontu i ustanowił w nim całodzienną i codzienną Adorację Najświętszego Sakramentu

1991 – 24 września Dom Parafialny zostaje poświęcony przez ks. biskupa Damiana Zimonia

1992 – 17 października odbyły się obchody 90-lecia konsekracji kościoła Trójcy Przenajświętszej, którym przewodniczył ks. arcybiskup Damian Zimoń, Metropolita Górnośląski

1993 – 06 czerwca sumie odpustowej przewodniczył ks. biskup Gerard Kusz z Gliwic
- 01 października poświęcenia figury NMP z Lourdes na dziedzińcu probostwa dokonał ks. wizytator Marek Szkudło

1995 – 04 grudnia Mszę św. w intencji górników z okazji 170 lat KWK Polska-Wirek oraz 20 lat KWK Śląsk odprawił ks. biskup Janusz Zimniak z Bielska-Białej

1995 – 11 czerwca sumie odpustowej przewodniczył ks. Prałat Wiktor Skworc, Wikariusz generalny, a od 06 stycznia 1998 r. Biskup Tarnowski
- 03 grudnia Mszy św. w intencji górników transmitowanej przez Polskie Radio przewodniczył ks. arcybiskup Damian Zimoń

1996 – 24 października przeżywano 190 rocznicę poświęcenia starego kościoła razem z ks. arcybiskupem Damianem Zimoniem

1997 – 04 grudnia Mszy św. w intencji g6rnik6w przewodniczył ks. biskup Piotr Libera, Sekretarz Generalny Konferencji Episkopatu Polski
- 18-19 października odbyło się Nawiedzenie Kopii Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej
z udziałem ks. biskupa Gerarda Bernackiego

1998 – 26 października Mszy św. z okazji 350-lecia istnienia parafii dla dzieci i młodzieży przewodniczył ks. biskup Antoni Długosz z Częstochowy
- 27 października uroczyście dziękowano za 350 lecie istnienia parafii pod przewodnictwem ks. arcybiskupa Damiana Zimonia, który na upamiętnienie tego wydarzenia poświęcił Ochronkę Świętej Rodziny przygotowaną w zabudowaniach gospodarczych

2000 - wierni ufundowali jako Dar Roku Jubileuszowego nowe oświetlenie wnętrza kościoła oraz ogrzewanie podłogowe
- 30 kwietnia ks. biskup Stefan Cichy udzielił świeceń diakonatu alumnom Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Katowicach

2001 - rozpoczęto budowę Domu Magazynowego

2002 - 06 stycznia ks. biskup Janusz Zimniak z Bielska-Białej poświęcił tablicę Pamiątkową dla ks. prob. Joachima Krupy zmarłego 10 lat temu w Olszynie i rozpoczął obchody 100-lecia kościoła Trójcy Przenajświętszej
- 15 sierpnia rozpoczęto iluminację bryły kościoła
- 17 października ks. arcybiskup Damian Zimoń przewodniczył Jubileuszowi 100-lecia konsekracji kościoła Trójcy Przenajświętszej

2005 - 03 listopada ks. arcybiskup Damian Zimoń odprawił Eucharystię w kościele Trójcy Przenajświętszej po 7 miesiącach wyłączenia go z kultu z powodu szkód górniczych

2006 - 17 października ks. arcybiskup Damian Zimoń przewodniczył Mszy Św. dziękczynnej na 200 lecie kościoła Matki Bożej z Lourdes

2008 - 06 stycznia w 360 roku istnienia parafii ks. biskup Janusz Zimniak poświecił Dom Magazynowy – Izbę Pamięci, Archiwum i warsztaty

2008 - 19 grudnia ks. arcybiskup Damian Zimon ustanowił Sanktuarium Matki Bożej z Lourdes
- 19 grudnia ks. arcybiskup Damian Zimoń erygował kaplicę św. Ojca Pio na probostwie

2009 - 06 stycznia ks. biskup Janusz Zimniak poświecił kaplicę św. Ojca Pio na probostwie
- 11 lutego pierwszy odpust w Sanktuarium pod przewodnictwem Metropolity Katowickiego ks. abpa Damiana Zimonia
- 25 marca uroczyste przyjęcie relikwii Sw. Joanny Beretty Molla
- 15 kwietnia przyjecie relikwii św. Ojca Pio
- 02 września ks. biskup Gerard Bernacki przewodniczył Mszy Św. z okazji 70 rocznicy wybuchu 2 wojny światowej i poświęcił pomnik Powstańców Śląskich na plantach
- 05 września odbyła się Pielgrzymka duchowieństwa archidiecezji katowickiej pod przewodnictwem Metropolity Katowickiego ks. arcybiskupa Damiana Zimonia oraz ks. biskupa Pawła Sochy z diecezji zielonpogórko-gorzowskiej, który wygłosił wykład o Słudze Bożym ks. biskupie Wilhelmie Plucie, ks. biskupa Gerarda Bernackiego i ks. biskupa Józefa Kupnego oraz prawie 500 prezbiterów
- 21 września ks. arcybiskup Damian Zimoń wraz z ks. biskupem. Stefanem Cichym z Legnicy odprawili Mszę Św. w intencji poszkodowanych w wypadku na KWK „Wujek” Ruch „Śląsk” w dniu 18 września
- 29 listopada biskup Gerard Bernacki przewodniczył Mszy Św. z okazji św. Barbary transmitowanej przez Polskie radio, Radio Maryja i Radio M

2010 -  ks. bp. Janusz Zimniak przewodniczył Mszy Św. o beatyfikację bpa Wilhelma Pluty z okazji 100 urodzin
-  11 maja odbyła się Pierwsza Pielgrzymka Dekanatu Kochłowice pod przewodnictwem ks. bpa Wiktora Skworca, biskupa tarnowskiego pochodzącego z Rudy Śląskiej-Bielszowic
- 27 listopada – w Pierwszą Niedzielę Adwentu bp Gerard Bernacki przewodniczył Mszy św. w int. górników, która była transmitowana przez  Polskie Radio

2011 - 10 stycznia nastąpiła zmiana imienia Szkoły 21 z Juliana Tuwima na bpa Wilhelma Pluty, który był uczniem tej szkoły . Uroczystości przewodniczył bp Gerard Bernacki i delegacja bpa Pawła Sochy z Gorzowa Wielkopolskiego
- 23 stycznia ks. Abp. Damian Zimoń odprawił Mszę św. o beatyfikacje Sługi Bożego bpa Wilhelma Pluty
-  28 kwietnia odbyła się Archidiecezjalna Pielgrzymka Szkół im. Jana Pawła II, której przewodniczył ks. abp Damian Zimoń, Metropolita Katowicki
- 11 maja 2 pielgrzymce Dekanatu Kochłowice do Sanktuarium M.B. z Lourdes  przewodniczył bp Janusz Zimniak z Bielska-Białej
- 22 maja Kościół Domowy (Oaza Rodzin) Archidiecezji Katowickiej przeżywał doroczne „EMAUS” wraz z ks. abp. Damianem Zimoniem i bp. Bronisławem Biernackim z Odessy na Ukrainie
- 04 września Parafia przyjęła relikwie Krwi bł. Jana Pawła II przyznane przez Stanisława kard. Dziwisza z Krakowa
- 18 września bp Józef Kupny poświęcił pomnik upamiętniający wypadek górniczy w KWK „Wujek- Ruch Śląsk” który miał miejsce przed dwoma laty

Proboszczowie

Proboszczowie, którzy odeszli do Pana
Ks. Krzysztof Spadkowicz 1648-1660
Ks. S. B. Turski dr Turze 1660-1690
Ks. Walenty Wolniczek 1690-1709
Ks. Jan J. Wróblitius 1709-1726
Ks. Marcin Pachmarowicz 1726-1765
Ks. Tomasz Mokrski 1765-1766
Ks. Jan Pyrkacz 1766-1773
Ks. Wojciech Frankowicz 1774-1775
Ks. Andrzej Meer 1775-1777
Ks. Jerzy Przybyła 1777-1823
Ks. Maciej Warchałowski 1823-1824
Ks. Józef Zimmermann 1825-1830
Ks. Franciszek Gałda 1830-1877
Ks. Józef Matysiok 1885-1892
Ks. Józef Czaja 1892-1893

Ksiądz Ludwik Tunkel 1893-1922
Urodził się 3 października 1862 roku w Biedrzychowicach ( powiat prudnicki) w zamożnej rodzinie chłopskiej z rodowodem szlacheckim. Jako kapłan pracował najpierw w Bytomiu, a 27.02.1893 r. został proboszczem kochłowickim. Od 1908 r. był także dziekanem dekanatu Królewska Huta. Jest to postać bardzo znacząca nie tylko dla Kochłowic, ale dla całej okolicy. W 1902 r. wzniósł nowy kościół parafialny, założył przy nim nowy cmentarz, wybudował probostwo wraz z zabudowaniami gospodarczymi i organistówkę. W 1904 r. w 50. rocznicę ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu NMP, zbudował z tufu trachitowego (sprowadzonego z Niemiec) grotę lurdzką. W 1905 r. zbudował dom starców, a w 1910 sierociniec. W tym samym roku zamówił we wrocławskiej firmie rzeźbiarskiej krzyże kamienne, które postawiono w miejsce drewnianych przy ulicach Kochłowic. W 1909 r. zbudował w Kłodnicy kaplicę, w której były odprawiane msze św. W Bykowinie przebudował szkołę na kościół pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Odłączył od parafii kochłowickiej Halembę. Kościołowi panewnickiemu darował witraż do prezbiterium z wizerunkiem św. Elżbiety Turyngijskiej. Na pamiątkę srebrnego jubileuszu kapłaństwa proboszcza dobrodzieje ufundowali ołtarz Ogrójca w nowym kościele. Dzięki staraniom proboszcza Tunkla Kochłowice zostały przyłączone do linii kolejowej i zbudowano dworzec; otwarto także instytucję bankową. Dbał on o zdolne, a niezbyt zamożne dzieci swoich parafian. Z jego inicjatywy otwarto w 1903 r. szkołę dla młodzieży pracującej. Oprócz tych wielu wspaniałych budowli, których wzniósł niemało, troszczył się także o ten żywy Kościół i jego wzrost duchowy. Ks. Tunkel był wspaniałym kaznodzieją. Owoce jego działalności, np. w postaci licznych powołań kapłańskich, parafia wydała w późniejszych latach. Po prawie trzydziestoletniej działalności duszpasterskiej w 1922 r. ksiądz proboszcz Tunkel musiał opuścić Kochłowice i przenieść się na niemiecką stronę Śląska, chociaż częściej zarzucano mu "polonizację" Ślązaków niż germanizację. W styczniu 1922 r. objął parafię w Kórnicy niedaleko Głogówka. Do Kochłowic już nigdy nie zawitał.n Zmarł 28. Lutego 1941 roku. Pochowany został przy kościele w Kórnicy.

Ksiądz Paweł Pittach 1922-1924
Urodził się 31 maja 1860 r. w Strzelcach. 26 czerwca 1886 r. przyjął święcenia kapłańskie. Do Kochłowic przybył 28 stycznia, zamieniając się probostwem z księdzem Tunklem. Próbował on utworzyć filię w Bykowinie, przyłączyć Nową Wieś do Wirka, Kłodnicę do Halemby , a Niedźwiedziniec do Hajduk. Zamiary te przerwała mu 13 lutego 1924 r. śmierć. Pochowany został przy bocznym wejściu do kościoła.

Ksiądz Franciszek Szulc 1924-1958
Urodził się 6 października1887 r. w Radzionkowie. Teologię studiował na Uniwersytecie Wrocławskim. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1913 r. Pracował jako wikariusz w Orzegowie, Berlinie, Piekarach. W 1924 r. objął parafię kochłowicką. W 1931 mianowano go wicedziekanem nowo utworzonego dekanatu kochłowickiego, a w 1938 jego dziekanem. We wrześniu 1939 r. został aresztowany przez gestapo. Przeszedł gehennę obozów koncentracyjnych w Dachau i Mauthaussen Gusen. Do parafii wrócił 19 maja 1945 r. Oskarżony o prowadzenie antypolskiej działalności ks. Szulc został aresztowany jesienią 1950 r. przez Urząd Bezpieczeństwa i wyrokiem sądu w kwietniu 1951 r. skazany na osiem miesięcy więzienia. Za czasów urzędowania księdza proboszcza wyświęconych zostało 18 księży, a 7 kleryków było jeszcze w seminarium. Zmarł 24 sierpnia 1958 r. Pochowany został w Kochłowicach.

Ksiądz Alojzy Pyrsz 1958-1981
Urodził się 18 czerwca 1913r. w Brzezinach Śląskich. Studia ukończył na wydziale teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia otrzymał z rąk bpa Stanisława Adamskiego 20 czerwca 1937r. Był wikarym w Chorzowie, Biertułtowach, Szarleju. W latachl943-46 pracował jako administrator w Rojcy. W 1946r. objął stanowisko notariusza Sądu Biskupiego w Katowicach. 15 sierpnia 1958r. został administratorem parafii kochłowickiej, a od 12 grudnia 1960r. jej proboszczem. W 1961 r. obrano go dziekanem dekanatu kochłowickiego. Ksiądz kanonik Alojzy Pyrsz zmarł 31 marca 1981 r. Został pochowany na kochłowickim cmentarzu parafialnym.

Ksiądz Joachim Krupa 1981-1989
Urodził się 17 czerwca 1929r. w Radlinie. W latach 1949-1954 studiował na wydziale teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego jako alumn Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. W uroczystość św. Apostołów Piotra i Pawła 1954r. został wyświęcony na kapłana w Piekarach Śl. Jako wikary pracował w Chorzowie, Warszowicach, Katowicach. Pełnił funkcję obrońcy węzła małżeńskiego w Sądzie Biskupim w Katowicach. Od 1967r. był proboszczem w kościele św. Anny w Lędzinach, a od kwietnia 1981 r. proboszczem w Kochłowicach. Z jego inicjatywy rozpoczęto budowę domu parafialnego. W 1989r. oddelegowano go na kolejną parafię - Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Olszynie.

Historia parafii

Kwestia powstania pierwszego kościoła w Kochłowicach jest sprawą sporną. Niektórzy historycy opowiadają się za jego wczesnym powstaniem. Należy do nich ks. Józef Knosała. Podziela ten pogląd ks. Jan Kudera, który jako termin zbudowania pierwszego kościoła w Kochłowicach podaje rok 1515. Za nim powtarza tę datę Antoni Mańka w swej "Kronice Kochłowic". Niestety wymowa źródeł jest inna. Prawie do końca XVI wieku nie zachowała się żadna wiadomość o kościele w Kochłowicach. Gdyby parafia kochłowicka istniała już w wiekach średnich czy nawet w XVI w., to musiałyby być ślady tego w spisach świętopietrza diecezji krakowskiej lub w wykazach z lat 1551-1560.

Kochłowice zawdzięczają zbudowanie kościoła reformacji kościelnej Lutra. W tym czasie obszar Kochłowic należał do margrabiego Hohenzollerna, pana ziemi bytomskiej, który był wyznania protestanckiego.
Budynek kościelny (kaplica-zbór) został wzniesiony z polecenia tegoż margrabiego około roku 1590. Mówi o tym dokument powizytacyjny z wizytacji dekanatu bytomskiego, którą przeprowadził w roku 1598 ks. Krzysztof Kazimierski z polecenia ks. kardynała Jerzego Radziwiłła, biskupa krakowskiego. Jest w nim mowa o niedawno wzniesionej kaplicy w Kochłowicach, "która nie jest poświęcona i zarządza nią odstępca".

Podczas kolejnej wizytacji, którą przeprowadził ks. archidiakon Fox w roku 1619 kaplica była dalej w rękach protestanckich. Z dokumentu powizytacyjnego wynika, że kochłowicką kaplicę zbudowano przed około trzydziestu laty, czyli około 1590 r. Ta drewniana kaplica administrowana była najpierw przez predykanta luterańskiego, rezydującego przy kościele w Bielszowicach, którym był były zakonnik, apostata Jan z zakonu cystersów w Andrzejowie. Z dokumentu z 1619 roku wynika, że od roku 1616 w Kochłowicach był już osobny pastor. W tym czasie usunięto z kościoła obrazy, chorągwie, zniszczono cyborium. Ostatnim predykantem luterańskim był Adam Maternius. Przebywał on w Kochłowicach od 1628-1629 roku, czyli do cesarskiego edyktu nakazującego opuszczenie zajmowanych przez nich kościołów i zamknięcie tych kościołów dla nabożeństw luterańskich. Po przepędzeniu protestantów kaplica była czasowo zamknięta lub czasowo administrowana przez katolickiego proboszcza z Bielszowic. Dopiero około roku 1648 biskup krakowski zezwolił na formalną zmianę charakteru kaplicy na kościół parafialny. Zatem dopiero od roku 1648 istnieje w Kochłowicach kościół parafialny i kanonicznie przez biskupa erygowana parafia. Z tym faktem wiąże się sprawa uposażenia beneficjalnego. O pierwszym uposażeniu katolickich duszpasterzy informuje protokół powizytacyjny z 1665 roku. Zawiera on słowa "Parochus possidet Agros, ut erant ex autiquo".
Znaczyłoby to, że od początku istnienia kaplicy w Kochłowicach role te musiały być przeznaczone na cele kościelne. Można z tego wynosić, iż korzystali z nich duchowni protestanccy. Dokument z 1665 roku informuje także, że parafialny kościół w Kochłowicach nie był jeszcze konsekrowany. Konsekracja nastąpiła dopiero 5 maja 1670 roku, dokonał jej biskup Mikołaj Oborski. Sprawa konsekracji kościoła jest do dziś bardzo sporna. Porównując pracę Musioła i Koziełka można zauważyć znaczne rozbieżności. Ksiądz Koziełek pisze o poświęceniu w 1670 roku nowego kościoła, choć sam przyznaje, ze nie wiadomo, kiedy został on wybudowany. Koziełek sądził, że gdy biskup dokonywał aktu poświęcenia, musiała się to odnosić do nowej budowli. Zupełnie innego zdania jest Musioł. Twierdzi on, że biskup odbył objazd rekoncyliacyjny w celu przywrócenia dla nabożeństw katolickich kościołów "sprofanowanych przez heretyków". Kaplica kochłowicka w dokumentach z 1619 i 1665 roku była określana jako "koncousecrata". Chodziło więc o dokonanie konsekracji kaplicy wybudowane około 1590 roku, uznanej jako kościół parafialny około 1648 roku.

Pierwszy raz opisano kościół z okazji wizytacji parafii przez ks. dra A. Lohmanna z polecenia biskupa krakowskiego w 1720 roku. Kolejne opisy pochodzą z 1754, 1774, i 1791 roku. Kościół był drewniany. Stał wśród oparkowanego cmentarza. Przy nim znajdowała się drewniana dzwonnica. Do kościoła prowadziło dwoje drzwi. Miał trzy wielki i dwa małe okna z pojedynczymi okiennicami. Zbudowany był w "kwadrat". Nad boczny wejściem wybudowano tzw. babince. Od środka kościoła wchodziło się do małej zakrystii. Podobnie sprawa miał się z chórem. Ściany wewnętrzne pozbawione były ozdób. W kościele znajdowały się trzy prostej roboty ołtarze: główny, Trójcy Przenajświętszej i boczne, Ducha Św. i Najświętszej Maryi Panny. W ołtarzu głównym, po bokach obrazu Trójcy, znajdowały się rzeźby św. Piotra i Pawła. U góry umieszczona była figura św. Józefa. Ołtarz ten w 1778 roku zastąpiono nowym. Ołtarz Ducha Świętego miał figury św. Michała i św. Jana Nepomucena. Trzeci ołtarz posiadał obraz Najświętszej Maryi Panny ze srebrnymi koronami.

Ponadto w kościele znajdowało się drewniane, pozłacane tabernakulum, balaski, chrzcielnica oraz ambona pomalowana na czerwono, otoczona rzeźbami orła z rozpostartymi skrzydłami ( nad amboną), lwiej głowy (pod nią) i czterech ewangelistów (z boku ambony). 24 lipca 1719 roku na chórze ustawiono nowe organy. W inwentarzu z 1774 roku stwierdzono, że w głównym ołtarzu znajdowały się relikwie św. Juliana i św. Mauritiana. Pierwszy kościółek kochłowicki pw. Trójcy Przenajświętszej przetrwał do 1806 roku.

Na początku XIX wieku przystąpiono do budowy nowego kościoła. Budowniczym był Hoffman z Rybnika, a inicjatywa i polecenie wyszło od ks. proboszcza Jerzego Przybyły. Kościółek stanął na miejscu poprzedniego drewnianego, który rozebrano. Wniesiono go w styku późno barokowym. Do budowy użyto kamienia łamanego. W głównej elewacji kościoła znajduje się prostokątna wieża, która w połowie wysokości podzielona jest belkowaniem opasającym całą budowlę. Elementem dekoracyjnym nad belkowaniem jest wysoka attyka przechodząca w przybudówki. Ściany wieży koronuje belkowanie, nad którym znajduje się baniasty hełm, kryty łupkiem. Wejście do kościoła obramione jest portalem prostokątnym, który zamknięty jest łukiem. Korpus kościoła jest jednonawowy na rzucie prostokąta. Od strony wschodniej do nawy przylega małe prostokątne prezbiterium, zamknięte absyda na rzucie wieloboku. Przestrzeń wnętrza zamknięta jest sklepieniem kolebkowym. Cechą szczególną budynku jest ścięcie lub zaokrąglenie wszystkich narożników.

Poświęcenie tego kościoła nastąpiło 26 października 1806 roku przez ówczesnego proboszcza ks. kanonika Jerzego Przybyłę. Kościół został wybudowana na koszt Hrabiego Łazarza Henkel von Donersmarck i jego żony Antonii, ubodzy parafianie nie zostali pociągnięci do składek. Hrabia niestety nie dożył dnia poświęcenia, gdyż umarł na zamku w Siemianowicach. Na poświęcenie kościoła hrabina Antonia podarowała ornat i nieszpornik kosztowny z brokatu pozłoconego i cyborium. W okresie użytkowania kościoła przeprowadzono szereg remontów i odnowień. I tak w 1873 roku, za czasów ks. proboszcza Gałdy, nastąpiło odnowienie wnętrza i pokrycie gontami zewnętrznej strony budynku. Dwa lata później zainstalowano na wieży zegar. W lalach 1881-1883 wybrukowano pięknymi kamieniami marmurowymi, odnowiono ławki kościelne, pomalowano na nowo balaski, spowiednice, ołtarze, drzwi, upiększono prezbiterium malowidłami. W roku 1885 dobudowano do obu drzwi bocznych kapliczki i umieszczono w prezbiterium dwa witraże przedstawiające św. Franciszka i św. Michała. W roku 1898 odnowiono wieżę.

Z czasem kochłowiczanie zaczęli myśleć o wybudowaniu nowego kościoła, który mógłby sprostać wymaganiom rozwijającej się wciąż parafii. Pierwsze próby zostały podjęte w 1886 roku przez ks. proboszcza Matysioka. Zwrócił się on do patrona kościoła hrabiego Hugona Hanckel von Donnersmarck, lecz otrzymał odpowiedź, że "wobec obecnych niekorzystnych warunków, stałego upadku przemysłu, nie można wziąć z rachubę takiej kosztownej budowy i trzeba ja odłożyć do lepszych czasów".

Korzystniejsze warunki na stały z końcem XIX wieku. Parafię objął wtedy ks. proboszcz Ludwik Tunkel. Najpierw starano się o plac pod budowę, gdyż miejsce przy starym kościele było zbyt małe. Na mocy umowy notarialnej z 4 stycznia 1900 r. otrzymano obszar budowlany w zamian za część roli plebańskiej. Korzystając z okazji, fragment tego terenu przeznaczono na nowy cmentarz, gdyż stary znajdujący się przy drodze prowadzącej do Nowej Wsi, nie był już wystarczający. Dalszą troską ks. Tunkla było uzyskanie zgody patronatu na budowę kościoła. Zarząd kościelny w listopadzie 1899 roku uchwalił budowę według projektu architekta Ludwika Schneidera. Koszty w znacznej części pokrywał patronat, a reszta była ze składek i funduszy. Po otrzymaniu zezwolenia Urzędu Biskupiego przystąpiono do budowy dnia 18 kwietnia 1900 roku.

15 lipca tegoż roku poświęcono kamień węgielny zawierający dokument napisany w języku polskim i niemieckim. W tym czasie ks. proboszcz Tunkel starał się o dalsze fundusze. Otrzymał je m.in. od ewangelickiej linii Donnersmarcków ze Świerklańca, dyrekcji hut: Bismarck, Królewska, Zgoda i Laura, od dyrekcji zakładów Riitgersa w Świętochłowicach i zakładów w Lipinach. Wielka część pokryli jednak zwykli parafianie - robotnicy, rolnicy, kupcy, rzemieślnicy, urzędnicy. Głównym budowniczym kościoła był mistrz murarski Fedor Wieczorek z Królewskiej Huty, któremu pomagali specjaliści z innych dziedzin. Witraże kościelne zamówiono w firmie Mayer z Monachium, figury ewangelistów we Wrocławiu, organy zaś w firmie Sohlag und Sondr ze Świdnicy. Obrazy ołtarzowe Trójcy Przenajświętszej, Serca Pana Jezusa oraz obrazy św. Barbary i Matki Boskiej Niepokalanej wykonał artysta Julian Wałdawski z Wrocławia, który był też twórcą obrazów Drogi Krzyżowej, podbudowę ołtarza i ambony, chrzcielnicę i balaski wykonała firma Rosenthal z Bytomia. Kościół otrzymał te sześć dzwonów, na każdym znajdował się napis:
I - O SS cor Jesu requa per omnia saecula
II - S. Maria Regina S. Rosarii
III - S. Josephe, protege et dirige nos da Corda D. Nostri Jesu Christi et B.M.V.
IV - S. Anna, mater B.M.V., exora nobis beatam mortem
V - S. Francisce, perdu nos ad vitam aeternam
VI - S. Aloisius (sygnaturka)
Szczególnie pamięci godnym jest obraz Matki Boskiej Częstochowskiej zakupiony przez górnika Franciszka Kołodzieja i jego małżonkę Karolinę w Częstochowie i sprowadzony do Kochłowic 22 sierpnia 1901 roku w uroczystej procesji. Obraz ten jest dziełem artysty malarza Franciszka Jędrzejczyka i poświęcony został przez Ojca Przeora Paulinów. W dwa i pół roku od rozpoczęcia została ukończona budowla w stylu łączącym neoromański i neogotycki, na planie krzyża łacińskiego. Do budowy użyto cegły, którą od zewnątrz wyłożono płytkami z kamienia. Trójosiowa fasada z dwiema wieżami posiada w części środkowej trzy neoromańskie portale. W szczycie osi środkowej znajduje się rozeta. Boczne osie fasady stanowią dwie szcześciokondygnacyjne wieże. Trójnawowe wnętrze świątyni, z transeptem i prezbiterium zamkniętym półokrągłą apsydą, jest nakryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Konsekracja kościoła nastąpiła 17 października 1902 roku. Dokonał jej ks. kardynał Jarzy Knopp. Od tej pory parafia posiadała duży kościół ( 57m długości; 21 m szerokości w nawie podłużnej i 31 m szerokości w nawie krzyżowej). Pozostała sprawa małego kościółka. Rada Parafialna i patronat, a więc wszystkie czynniki decydujące opowiedziały się za utrzymaniem go, a konserwator prowincjonalny uznał go za zabytek. W 1904 roku nastąpiła gruntowna renowacja starego kościoła kosztem patrona, konserwatora i ze składek. Kongregacja Mariańska Panien ufundowała grotę Lourdzką, którą umieszczono nad głównym ołtarzem i poświęcono 8 grudnia 1904 roku. Kościółek otrzymał wezwanie Matki Boskiej z Lourdes. Od tej pory służył jako miejsce spotkań związków kościelnych, a w każdą sobotę odprawiano tam mszę świętą. Wezwanie Trójcy Przenajświętszej przejął kościół główny. Parafia Kochłowice należała od początku do dekanatu bytomskiego, który wyłonił się z najstarszego na naszej ziemi dekanatu sławkowskiego. Przez kilka wieków dekanat bytomski należał do diecezji krakowskiej. Bullą "De salute animarum" z dnia 16 lipca 1821 roku inkorporowano dekanaty bytomski i pszczyński do diecezji wrocławskiej. Od dekanatu bytomskiego odłączony został w 1847 roku dekanat tarnogórski, w 1868 roku szereg parafii dekanatu bytomskiego przyłączone zostały do nowego, założonego dekanatu mysłowickiego.

Kochłowice zaś nadal pozostawały w dekanacie bytomskim. Dokumentem erekcyjnym z 1 kwietnia 1908 roku, utworzono nowy dekanat - Królewska Huta. W jego skład weszła, po wielowiekowej przynależności do dekanatu bytomskiego - parafia Kochłowice. Pierwszym dziekanem nowo utworzonego dekanatu Królewska Huta został ks. proboszcz Tylla, wicedziekanem ks. proboszcz Tunkel. W roku 1931 założony został osobny dekanat kochłowickim, obejmujący tylko starą parafię kochłowicką i bielszowicką oraz parafię Makoszowi. W tym celu ks. biskup Stanisław Adamski wydał odpowiedni dekret. Proboszczowie nowo utworzonego dekanatu kochłowickiego wybrali jako wice dziekana ks. Franciszka Szulca, proboszcza kochłowickiego i dnia 26 listopada 1931 roku zatwierdził ks. biskup ten wybór. Zaś po śmierci 3 listopada 1937 roku ks. Lexa ks. biskup mianował ks. Szulca dziekanem dekanatu kochłowckiego.

mgr Anna Rzepka

Bibliografia: Koziełek A., ks., Kochłowice i Kłodnica - Kronika, Kochłowice 1945 /maszynopis/;
Musioł L., Kochłowice - z dziejów gminy i parafii, b. M. 1964 /maszynopis/;
Dworak J., Kronika Kochłowic i okolic

Polecamy